Njoyz :)

ยังคงเป็นบล๊อคที่ยังไม่เขียนถึงเรื่องอื่น นอกจากเรื่องวิถีของตัวเอง ถึงช่วงนี้งานจะยุ่ง นอนก็น้อย หน้าก็มืด แต่โดยรวมแล้ว ก็แฮปปี้กับการทำงานดี รู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลับมามีคุณค่าขึ้นแล้ว หลังจากที่พึ่งพาคนอื่นมานาน ถึงเวลาเราต้องพึ่งพาตัวเองบ้าง เพราะคนเราไม่สามารถพึ่งพาคนอื่นได้ไปตลอดชีวิต จริงมั้ย?

พูดถึงเีรื่องงานแล้ว ช่วงนี้ก็เริ่มเป็นช่วงก้าวกระโดดนะ เพราะได้กลับมาทำงานที่เดิมเลยค่อนข้างเคยชินกับเนื้องานที่มี ไม่ต้องเรียนรู้อะไรมาก แค่ปรับตัวนิดหน่อย และตอนนี้ก็มีงานใหญ่ๆให้ทำมากขึ้น ถึงจะไม่อยากทำ ถึงจะขี้เกียจ ถึงจะบ่นๆๆกับคนอื่นว่างานเยอะจัง แต่ก็เต็มใจรับงานนั้นๆมา เพื่อที่เราจะได้ทำเป็นทุกอย่างไม่อยากจะเป็นแค่ Admin ประจำออฟฟิต แต่จอยอยากจะเป็นเลขา ที่คอยทำงานให้เจ้านายได้ทุกเรื่อง (ยกเว้นเรื่องคิด Project >.<) ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็คงดี ฝันแบบใกล้ตัวเอาไว้ก่อน

ได้มีโอกาสไปประชุม ไปคุยงานหลายๆที่ ได้เรียนรู้อะไรที่แบบ..ไม่ชอบการประชุมที่มีประเด็น แต่คนในที่ประชุมไม่ค่อยจะพูดให้ตรงประเด็น หรือจับประเด็นยากเลย จอยไม่เก่งเรื่องจับความคิดในอากาศ เพราะส่วนใหญ่เป็นคนลงมือทำมากกว่าออกไอเดีย ฟังๆแล้วดูเหมือนอะไรที่จับต้องยากมาก

แต่วันนี้ได้มีโอกาสคุยกับอาจารย์เอแบคท่านนึง มาเยี่ยมชมและพูดคุยที่ออฟฟิต อาจารย์เป็นผู้หญิง พูดจาไม่เสียงดัง เสียงนิ่มๆ แต่น่าฟังมาก ขนาดง่วงนอนตาจะปิด จอยยังฟังได้ตลอดเลย แล้วแต่ละเรื่องที่คุยกัน ก็ไม่พูดจาซับซ้อน อ้อมค้อม วาดวิมาน แต่เป็นการพูดถึงรายละเอียดงานเลย พูดในส่วนที่ต้องลงมือทำ ดูแล้วเหมือนสิ่งที่กำลังจะทำไม่ใช่เรื่องยาก เป็นเรื่องง่ายๆขี้ประติ๋วสุด อืมมมมมมมมม.....ชอบมาก

พรุ่งนี้ได้หยุด 2 วัน ติดกันไปถึง ส-อา ดีซะจริงๆ ได้พักผ่อนน เย้... อ๊ะ ! แต่ว่า แต่ว่า ว่างๆวันพระใหญ่แบบก็อย่าลืมไปทำบุญ เวียนเทียนกันบ้างน้า หน้าตาจะได้แจ่มใส~

ปล. 1 ขอให้ทุกคนที่อ่าน หลับฝันดี มีขนมอร่อยกิน ได้ยินเพลงเพราะ หัวเราะอย่างพอเพียง
ปล. 2 อย่าลืมผักครึ่งนึง อย่างอื่นครึ่งนึง ทานคู่กันนะคะ จอยขอ~

วิถีของตัวเอง.. 

ปล่อย blog ให้ร้างมานานแสนนาน นานเกินไปรึเปล่า? แอบถามตัวเอง... เนื่องด้วยติดภารกิจไปฝึกฝนสภาพจิตใจ ให้แข็งแกร่ง และโตขึ้นไปอีกขั้น

ก็คงเป็นธรรมดา ขนาดเล่นกล้าม หรือแม้กระทั่งออกกำลังกาย ยังปวดเนื้อปวดตัวเนื่องจากกล้ามเนื้อได้ถูกใช้งานและแข็งแรงขึ้นเลย กับกล้ามเนื้อหัวใจก็เช่นกันเวลาที่ใช้มันมากไป และมันกำลังพยายามที่จะเข้มแข็งขึ้น โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ก็ย่อมเจ็บและปวดเป็นธรรมดา มันต้องใช้เวลา...ถึงมันจะตกใจกลัวและตั้งรับไม่ทันนิดหน่อย แต่เมื่อหายดี..เราจะเข้มแข็งขึ้นไปอีกขั้น เพื่อที่จะได้พร้อมไปเรียนรู้อะไรอีกหลายๆอย่าง และก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ ได้ซะที..

ณ ตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะัยังโตไม่เต็มขั้น แ่ต่ก็สามารถยิ้มได้แบบกว้างๆ และหัวเราะไปพร้อมๆกับผู้คนได้ แค่นั้นก็สบายแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่ประสบการณ์ที่จะสอนให้เราโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปอีกเรื่อยๆ และก้าวต่อไปๆ

วิถีของโนบิตะ

ด้วยความที่ช่วงนี้ไม่อยากปล่อยเวลาให้ว่าง ก็จะชอบไปดูหนัง คุยกับเพื่อน ดูซีรีย์ และอ่านหนังสือ เมื่อวานเลยได้หนังสือเล่มใหม่มา 1 เล่ม ชือว่า "วิถีของโนบิตะ ชัยชนะของคนไม่เอาถ่าน" เป็นหนังสือที่เหมือนกับว่าจะจุดไฟให้กับคนที่คิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง หันกลับมามองว่า ขนาดโนบิตะยังทำได้แล้วเราละ?

เพิ่งจะเริ่มอ่านได้แค่ ไม่เยอะเลย แต่ก็ทำให้จอยขนลุกเพราะตื้นตันได้ตั้งแต่บทนำเลยทีเดียว ไม่รู้่ว่าเพราะคนเขียนดี หรือคนแปลดี  คนเขียนหนังสือเล่มนี้ชื่อว่า "โยโกยาม่า ยาสุยุกิ"น่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่เค้าเขียนเรื่องนี้ได้ เพราะว่า ได้ทำวิจัยเกี่ยวกับ "โดราเอม่อนศึกษา"อยู่ เลยได้เรียนรู้โนบิตะไปพร้อมๆกัน

เพิ่งจะรู้เหมือนกันว่าทำไม"ชิซุกะ" จึงตัดสินใจเลือกที่จะแต่งงานกับ "โนบิตะ" ถึงชิซูกะจะตัดสินใจเลือกโนบิตะเพราะเหตุผลที่ว่า.."อุ่นใจที่มีโบนิตะอยู่ด้วย และทำให้กล้าเผชิญหน้าสิ่งต่างๆ" แต่พ่อของชิซุกะ ก็ยังเสริมอีกว่า "ลูกตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกโนบิตะ เด็กคนนี้ปรารถนาที่จะให้ผู้อื่นเป็นสุข ขณะเดียวกัน ก็ร่วมโศกเศร้ายามผู้อื่นเป็นทุกข์ นี่ละคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของการเป็นมนุษย์" อ่านแล้วก็อึ้งไปชั่วขณะ..ไม่เคยคิดเลยว่า โบนิตะจะเป็นคนแบบนั้น 

ในหนังสือ..มีคำที่บอกไว้ และ จอยก็ชอบมากๆเลยคือ.."ในโลกนี้มีช่องว่างระหว่างความเป็นจริงกับความฝันอยู่ ขณะที่เราก้าวเดินไปทีละก้าวในโลกแห่งปัจจุบัน ก็เสมือนว่าเรากำลังสร้างสะพานไปยังโลกแห่งความฝัน"

จอยว่า..ถึงโนบิตะจะประสบความสำเร็จได้ก็เพราะมีโดราเอม่อนคอยช่วยเหลือ แต่เราเอง..ถึงไม่มีโดราเอม่อน ก็มีหนังสือเล่มนี้ละ เป็นตัวแทนโดราเอม่อน ที่พร้อมจะจุดไฟให้เรามีแรงจะรีบทำอะไรๆ บางอย่าง ก่อนที่จะสายเกินไป..

ปล. อีกมุมนึงในการเป็น "จอย" ในโลกนี้..

Mp3 Player มิกกี้เมาส์น่ารักๆอันนี้ น่ารักจัง !!!!!!!!