Hapurii Story~

ปัดฝุ่นๆ มาปัดฝุ่นให้บ้านสักหน่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาดูแลบ้านหลังนี้สักเท่าไร่เลย
ทั้งหน้าบ้าน หลังบ้าน รก ฝุ่นเขรอะขนาดนี้ อยู่อาการที่เรียกว่า "ขี้เกียจ" หนะ
ไม่ค่อยมีเวลาด้วย...มัวแต่เอาเวลาไปมีความสุขอยู่ จนลืมที่จะคิดนั่นคิดนี่ไปเหมือนกัน
หรือ..จริงๆแล้วก็แอบตันๆ ยังไงไม่รู้อ่า แหะๆ

สงสัยว่าต้องได้เวลาหาโอกาสปรับปรุงกันอย่างจริงจังกันแล้วละ~

อืมม...กำลังคิดอยู่ว่า "ดีจัง ตอนนี้ได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง" คิดถึงตัวเองที่เป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มแย้ม ร่าเริง สดใส แฮปปี้ บ้าๆบอๆ แบบนี้มานานแล้ว ก่อนหน้านี้..มีแต่ความเครียด แทบไม่รู้จักคำว่า "ยิ้ม" หรือ "หัวเราะ" กันแบบเต็มๆเลย ถึงขนาดต้องไปบ่นกับเพื่อนและน้องว่า "อยากกลับไปเป็นคนเดิม เบื่อตัวเองที่เป็นแบบนี้"

ตอนนี้..ถึงมันจะมีมุมเงียบๆ นิ่งๆบ้าง เป็นเพราะง่วง เหนื่อย หรือ คิดอะไรอยู่ก็จริง แต่จริงๆแล้วชีวิตตอนนี้ หัวเราะ 60% มีความสุข 40% ส่วนที่หงุดหงิด อารมณ์เสียจากรอบข้าง หรือ งาน แทบจะเป็นส่วนเกินของชีวิตไปเลย สัก 20% = ตอนนี้ชีวิตโดยรวม 120% กันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ

อ๊ะ..มีเรื่องน่ารักมาเล่าให้ฟัง วันนี้ตอนจอยขึ้นรถไฟฟ้ากำลังจะไป Central World มีฝรั่ง 2 คนแม่ลูกขึ้นมา เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ อายุสัก 4-5 ขวบได้ แล้วก็มีเด็กมหาลัยผู้หญิงคนนึงลุกให้เด็กฝรั่งนั่ง

คนแม่ : "Oh ! Thank you" แล้วบอกลูกว่า "Honey, Say Thank you for lady" เป็นภาษาอังกฤษ
คนลูก : ตอบว่า "ขอบคุณครับ"

คนฟัง : !!!!!!! ตึง !!!!!!!! งง

อะไรกัน ตัวนิดเดียวเอ้งง พูดเป็นภาษาไทยว่า "ขอบคุณครับ" ตึง !!~ ทั้งๆที่แม่ก็บอกเป็นภาษาอังกฤษแบบนั้นอ่าา ฟังแล้วก็อดยิ้มไม่ด้ายย เด็กอะไรน่ารักชะมัด !!!! >.<~
ฮ่าๆๆๆ

.

.

.

.

เอ....จริงๆแล้วมีเรื่องจะมาเล่าเยอะแยะเลย แต่แอบลืมแหะ
เอาไว้มีเวลา มีโอกาส มีอะไรดีดี จะมาเล่า มาคิดให้ฟังใหม่แล้วกันนะคะ

อย่าลืม...รักใครให้กินปลาน้า~

คิดถึงทู๊กกกคนเล๊ยย เย้...